ETEOko Euskara Batzordeak honako gogoeta egin du Karrera Amaierako Proiektuen (KAP) hizkuntzaren inguruan. Eta KAPa euskaraz egitearean garrantzia azpimarratu nahi izan
Mondragon Unibertsitatea zerbaitetan ezberdina eta indartsua bada, enpresarekin dituen harremanetan da. Dakizuen moduan Mondragon taldean gaur egun 230 enpresa eta erakundek osatzen dute, eta hauetako bat dugu Mondragon Unibertsitatea. Jatorritik izan du unibertsitate honek sentsibilizazio berezia enpresekin izan dituen harremanetan, izan ere, unibertsitatetik irtengo diren ikasleak lan mundurako prestatzea izan bai da sorreratik erakunde honen helburu nagusia.
Gauzak horrela izanik, garrantzia berezia eman izan zaio beti unibertsitateko ikasleek enpresetan egiten dituzten praktika, nahiz proiektuei. Ikasleek beraien ikasketak amaitzeko azken pauso bezala, ikasleak bakarka enpresa batek daukan arazo bati aurre egin behar izaten dio ordurarte azken urteetan ikasgeletan entzundako guztiak zentzurik baduela ikusiz eta guztia praktikara eramanez. Horri bakarrik aurre egiten jakiteak lan mundurako behar den independentzia eta lan esperientzia eskaintzen dizkio ikasleari.
Honetan daramatzagu azken urteak Mondragon Unibertsitateko fakultate ezberdinetan. Lan nekagarri eta sumingarri honek, hainbat buruko min eta ezin egon sortu dizkie urteetan zehar bertako ikasleei. Enpresa erreal batetan sartu, guztiak ezezagunak izatera igarotzen dira, lehen egunetan norekin hitz egin pentsatu behar izaten da. Enpresa horren arazoa zein den identifikatu, eta ikasiriko guztiarekin erantzun bat ematen saiatzen dira, beti ere bai enpresako tutorearen eta fakultateko tutorearen laguntzarekin. Hala ere, ikasle askorentzat esperientzia berri hau bizitzea izan ohi da arazo gutxien sortzen dizkien epea. 6 hilabete horietan bizitako esperientzia guztia, teorikoki justifikatuz arazoa eta bere ebazpena dokumentu batean jaso behar izaten da. Dokumentu hori ondoren tribunal baten aurrean aurkeztu eta defendatu ahal izateko. Hor datozkigu buruhauste, eta nekeak. Nola jaso dokumentu batean eguneroko lanean hartu behar izan diren erabaki eta bizipenak? Eta nola justifikatu hartutako erabakiak zuzenak izan direla? Eta nola defendatu guzti hau tribunal baten aurrean?
Fakultate honetan ditugun ikasleen profilak aztertu ondoren, momentuz bitxi (etorkizunean baliteke kezkagarri izatera igarotzea) iruditu zaigun errealitate batekin egin dugu topo. Fakultatean ikasketak batez ere euskaraz egin ohi dira, nahiz eta fakultate bakoitzean maila ezberdinetan gaztelania eta ingelesa ere sartzen diren; azkenean hemendik irteten diren ikasleak 3 hizkuntza hauek jakin eta erabili behar lituzkeela iruditzen zaigulako. Hala ere, karrera amaierako proiektu gehienak gaztelaniaz egin eta aurkeztu dira. Esaterako 07-08 ikasturtean aurkeztutako proiektu guztietatik 5 proiektuk zuten memoria euskaraz. Proiektuen defentsetan jende gehiago ausartu da aurkezpenak euskaraz egiten (honen gaineko datu zehatzik ez dagukagu), hitzegiterakoan izan dezaketen erraztasunagatik adibidez. Nola liteke?
Ekintza edo errealitate hau arrazoitzeko bi pentsamendu datozkigu burura.
1) Teoria euskaraz aurkitzen dute, eta zaila izan ohi da guztia euskaratzea.
2) Enpresen eskakizuna izan daiteke.
Teoria gaztelaniaz aurkitzearen aukera aitzakia handi bat dela iruditzen zaigu. Izan ere, alde batetik aipatu dudan moduan ikasketak euskaraz gauzatzen dira. Bestetik, proiektuaren idatzizko dokumentuaren zati handi eta garrantzitsuena, ikaslearen bizipena eta honek arazoari eman dioen erantzuna litzateke. Zati hau oso pertsonala da, bakoitzaren bizipenak oso ezberdinak direlako. Ezin da inon irakurri edo inondik kopiatu.
Enpresen eskakizun moduan gaztelanian idatzi beharra ez da aitzakia, izan ere, oraindik enpresa askok beren hizkuntza nagusi moduan gaztelania erabiltzen dute. Hala ere, Euskal Herrian 2007. urtean 221 enpresa zeuden euskara planean sartuta. Enpresa hauek beraien dokumentuak gutxienez elebitara eta ahal izanez gero euskaraz egotean esfortzu handia egin ohi dute. Hala ere, lan hori enpresara sarturiko gazteen eskuetan utzi ohi dute, berauen kalitatea idazterako orduan hobea izan ohi delako, euskaraz idazteak esfortzu gutxiago suposatzen dietelako…
Beraz, lehengo galderara gatoz berriro ere. Nola liteke? Gaztelaniaz idaztea errazago egiten ote zaigu oraindik? Edo euskarari behar duen garrantzia emateaz ahazten gara? Oraindik bada pertsonarik, euskara, etxean eta jaioterriaren arabera lagunartean erabiltzeko dela pentsatzen duenik. Enpresa mundura sartzea izugarri kostatzen zaigu, oraindik barne mezu gehientsuenak gaztelaniaz bakarrik irakur ditzakegu, nahiz eta emaile nahiz hartzaileek euskara ongi menperatu. Inolaz ere, euskara plana barneratuta dutenek ere, bi hizkuntzak erabiliko dituzte komunikatzeko. Eta gure ama hizkuntza non gelditzen da? Benetan lagunekin kafea hartzeko edo baserrian behiekin hitz egiteko bakarrik balio ote du?
Gai honen inguruan nire (gure) ikuspegia oso ezberdina da. Nire (gure) ustez, euskarak gaur egun indar handia dauka. Ia gazte guztiek ikasten dute euskara ikastoletan, eta gehienek EGA ateratzen dute Derrigorrezko Bigarren Hezkuntza amaitu orduko. Titulu horrek ez du ezer bermatzen, baina, ezin da uka berau lortzeko euskara, idatziz nahiz ahoz menperatu behar dela. Gaitasun hori aprobetxatu egin beharko genuke gure bizitza profesionalean, eta ez utzi horrenbeste urtetan eginiko esfortzua kafetxo bat hartzerakoan bakarrik erabiltzeko.
Karrera amaierako proiektuak euskaraz egiteak balio erantsi bat eman diezaioke enpresa horri, edukia berbera izateaz gain, euskara sustatzeko balio dezakeelako, eta enpresetako giroa euskalduntzen lagun dezakeelako. Eta euskara hutsean egitea gehiegi izan daitekeela pentsatzen badugu, zergatik ez elebitasuna erabili?
Dagoeneko pentsatu al duzu zein hizkuntzatan egin behar duzun zure karrera amaierako proiektua?
Hona hemen beraz gure proposamena: gazteok izan ausart eta saiatu zuen karrera amaierako proiektuak (ahal den kasuetan behinik behin) euskaraz egiten!!!